Group photo of attorneys

Celowe spowodowanie niepokoju emocjonalnego

Niedozwolony czyn celowego spowodowania niepokoju emocjonalnego następuje, kiedy ktoś podejmuje skrajne i szokujące działania mające na celu spowodowanie u ofiary ciężkiego urazu i niepokoju emocjonalnego. To, co stanowi „szokujące” działanie ustalane jest na podstawie tego, czy zwyczajna osoba o „normalnym stopni wrażliwości” odczuwałaby niepokój emocjonalny w podobnych okolicznościach. Jeśli sprawca jednak wie, że ofiara jest bardzo wrażliwą osobą, obniża się normę dla szokującego czynu. Aby otrzymać odszkodowanie za tego typu sprawę, powód musi wykazać fizyczne objawy niepokoju lub obrażenia nie wywołane psychologicznie (na przykład utrata pensji).

Przykład: Mężczyzna grozi Ci, że jeśli Ty, pracownik służb porządkowych, nie oddasz mu części zebranych za zbiórkę śmieci pieniędzy, on i jego poplecznicy ciężko Cię pobiją. Ponieważ zachowanie mężczyzny jest skrajne i szokujące oraz ponieważ ma on zamiar wywołać u Ciebie niepokój (co mu się udało), ponosi on odpowiedzialność za wywołanie niepokoju emocjonalnego.

Zamiar tego czynu ma nieco dalszy zakres niż innych czynów. Istnieją trzy możliwe rodzaje zamiarów, które podlegają zaskarżeniu: (1) sprawca chce wywołać u Ciebie niepokój emocjonalny; (2) sprawca ma pewność, że wywoła u Ciebie niepokój emocjonalny; lub (3) sprawca nierozważnie zignorował wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia niepokoju emocjonalnego.